0 Views

บทที่ 61 ทะเบียนสมรส

ถึงจะออกจากบ้านมาแล้ว เผยอิงก็ยังทึ่งกับผลงานของซ่งหนานชวน “คุณนี่สุดยอดจริงๆ ไม่ว่าฉันจะเคยพูดอะไร น้องฉันก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนสักนิด คุณพูดแค่ไม่กี่คำ ก็ปลุกจิตวิญญาณนักสู้ในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาได้”

ซ่งหนานชวนตอบอย่างไม่กังวล “เธอแค่ไม่แข็งพอเท่านั้นเอง คนแบบเขาที่โตมาแบบไม่ได้ถูกอบรมเพียงพอ ต้องโดนตีเสียบ้าง”

เผยอิงเงียบไปสักครู่ ก่อนเอ่ย “งั้น ในอนาคตคุณเตรียมตัวจะสอนลูกของพวกเราแบบนั้นด้วยหรือเปล่าคะ”

“แน่นอนว่าไม่! ฉันต้องตามใจลูกๆ สิ”

“…คุณสองมาตรฐานแบบนี้ จะดีจริงๆ เหรอ ไม่ห่วงเหรอคะว่าจะตามใจพวกเขาจนเสียเด็กน่ะ”

“ถ้าฉันตามใจพวกเขาจนเสียคน ก็ปล่อยให้มันเป็นไปสิ ฉันเลี้ยงเธอไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว” อาจจะเป็นเพราะอิทธิพลจากแม่ตัวเอง ซ่งหนานชวนเริ่มคิดถึงลูกสาวในอนาคตเสียแล้ว “เข้าไปในรถก่อนเถอะ ข้างนอกหนาวออก”

เขาเปิดประตูรถ และเผยอิงก็จัดทรงผมใหม่ขณะเข้าไปด้านใน ซ่งหนานชวนให้คนขับรถจองโรงแรมสำหรับคืนนี้ไว้แล้ว

ภาพทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างค่อยๆ เลื่อนผ่านไปช้าๆ ต้นไม้สองข้างทางนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เผยอิงมองไปข้างนอกสักพัก ก่อนหันไปถามซ่งหนานชวน “อ้อ ใช่แล้ว ทำไมคุณถึงโอนทรัพย์สินให้เป็นชื่อฉันละคะ”

“ก็ฉันอยากโอนไง ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ” ซ่งหนานชวนตอบตามจริง

เผยอิงสะอึก พอเธอรู้สึกตัวก็พูดต่อ “เรื่องโฉนดที่ดินฉันก็พอเข้าใจ แต่ทำไมต้องโอนหุ้นด้วยละคะ ฉันไม่เข้าใจสักนิด”

“ให้ทนายเข้าใจเรื่องนี้ไป ส่วนเธอก็รอเงินแต่ละปีก็พอ”

เผยอิง “….”

รายรับแบบไม่ต้องลงแรงแบบนี้ก็สดชื่นดีไม่ใช่น้อย …แต่เผยอิงก็คืนสู่นิสัย ‘ผู้ทรงคุณธรรม’ อย่างรวดเร็ว “ฉันหาเงินได้เยอะกว่าเมื่อก่อนแล้ว รายรับจากยูนิเวิร์สเองก็สูงใช้ได้ บวกกับรายได้จากเรื่องนักแสดงก็ไม่ใช่เล่นๆ”

ซ่งหนานชวนตอบ “เธอหาเงินได้ก็เรื่องหนึ่ง แต่มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะให้ที่ดินกับหุ้นเธอล่ะ”

เผยอิง “….”

ก็ได้ ไม่เป็นไร ชวนชวนของเธอหาเงินได้เยอะเกินไป เลยต้องหาทางกำจัดมันแบบนี้

เธอดัดนิ้ว เอ่ย “พวกเราได้ทะเบียนบ้านมาแล้ว แต่ตอนนี้สำนักงานทะเบียนน่ะหยุดช่วงตรุษจีน พวกเรายังไปจดทะเบียนสมรสไม่ได้”

“ไม่ต้องห่วง วันนี้วันที่ 5 ของปีใหม่ เดี๋ยววันที่ 7 พวกเขาก็เปิด แล้วพวกเราค่อยไป”

“อืม…” เผยอิงพยักหน้า ก่อนมองเขาแบบสงสัย “ฉันเคยได้ยินมาว่า พวกซีอีโอน่ะสามารถทำให้สำนักงานทะเบียนเปิดได้ ต่อให้เป็นวันหยุดนี่คะ”

ซ่งหนานชวนหัวเราะ “ให้ฉันลองดูไหม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ปล่อยให้ทุกคนใช้วันหยุดกับครอบครัวช่วงปีใหม่เถอะ รออีกสองวันเอง” หลังจากชั่วครู่ แววตาเผยอิงก็เป็นประกาย ก่อนเริ่มแนะนำซ่งหนานชวน “ถึงที่นี่จะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีที่สนุกๆ หลายที่นะคะ”

เธอพูดเรื่องนี้เพราะกลัวว่าซ่งหนานชวนจะเบื่อระหว่างสองวันนี้ แต่เขากลับเถียงขึ้นมาว่า “อากาศหนาวขนาดนี้ จะมีอะไรสนุกล่ะ นอนพักอยู่ในโรงแรมสองวันเถอะ”

เผยอิง “….”

เหอะเหอะ

ท้ายที่สุดเผยอิงก็ลากซ่งหนานชวนไปทั่วเมืองจนได้ และวันแรกหลังจากวันหยุดตรุษจีน ทั้งคู่ก็ตรงไปที่สำนักงานทะเบียนอย่างกระวนกระวาย

วันแรกหลังวันหยุดยาวนั้น ทุกคนก็มีอาการ ‘ต้องทำงานหลังวันหยุดยาว’ ไม่มากก็น้อย พอพนักงานที่ปกติจะทำงานแบบต้วมเตี้ยมเห็นเผยอิงเข้า ก็รู้สึกว่าการทำงานนั้นยอดเยี่ยมสุดๆ เธอดีใจมากๆ ที่ได้งานนี้

เป็นซ่งหนานชวนกับเผยอิงที่มาจดทะเบียนสมรส แต่พนักงานนั้นกลับดูตื่นเต้นยิ่งกว่า จนเหมือนกับว่าเธอจะเป็นคนที่แต่งงานเสียเอง

แต่เธอก็เป็นแค่หมาโสด

เมื่อปราศเรื่องราวความรักของตัวเอง เธอได้แต่ใช้ข่าวซุบซิบมาเติมเต็มหัวใจอันอ้างว้างว่างเปล่าแสนเย็นชาของตน ซีรีย์ความรักของเผยอิงกับซ่งหนานชวนนั้นเป็นยิ่งเป็นเรื่องโปรดของเธอ ซึ่งเธอได้เกาะติดจอตั้งแต่ตอนแรก หลังจากที่ช่วยทั้งคู่กรอกแบบฟอร์มจดทะเบียนแล้ว ก็ใช้สายตาส่งพวกเขา มือเธอก็เลื่อนไปหาโทรศัพท์ ล๊อคอินเข้าเว่ยป๋อ

เธอจะเขียนบทสรุปตอนจบให้กับซีรีย์ของเผยอิงและซ่งหนานชวน!

เธอพร้อมจะทิ้งจรรยาบรรณในการทำงานเพื่อลงข่าวร้อนฉบับนี้ในเว่ยป๋อ แต่ไม่มีแม้แต่โอกาสอันน้อยนิด

เพราะพอเธอล๊อคอินเข้าไป ก็เจอหน้าจอสีแดงสดใสของเผยอิง

ไม่ต้องถามด้วยว่าทำไมถึงเป็นสีแดง

[เผยอิง] (ทางการ)

ทุกท่าน สวัสดีปีใหม่ค่ะ! ฉันแต่งงานแล้วน้า ~ ~\(≧▽≦)/~ (รูป)

รูปนี้เป็นความคิดของซ่งหนานชวน – รูปถ่ายด้านในทะเบียนสมรสพร้อมด้วยแหวนหมั้น และพอโพสลงไป ความคิดเห็นก็ไหลเข้ามารัวๆ เหมือนคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่ง

“ว้าว! ว้าว! ว้าว! ฉันตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เผยของฉันสวยมากๆ และเพชรของเธอก็ใหญ่เบิ้ม!!!”

“เผยเผย ช่วงปีใหม่ฉันน้ำหนักขึ้นตั้งกิโลครึ่ง ตอนนี้เธอก็ยังจะมาป้อนอาหารหมาแบบนี้ ฉันขอปฏิเสธ (กราบ) แต่ฉันก็ยังอยากพูดอยู่ดี ว้าว! แต่งจนได้!”

“เพชรนั้นทำฉันตาบอดไปแล้ว ซีอีโอซ่งน่ะรวยขริงๆ ขอให้คุณกับเผยเผยมีความสุขกับการแต่งงาน”

“ตกลงพวกเขากลับบ้านเกิดไปจดทะเบียนจริงๆด้วย อ้อ ฟังดูเหมือนเป็นลางนะ แต่คำพูดตอนนั้นเหมือนกับเป็นคำทำนายแน่ะ และแน่นอนว่า ต้องขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานนะ เผยเผยกับซีอีโอซ่ง อย่าลืมป้อนอาหารหมาพวกเราแทนลูกกวาดงานแต่งล่ะ” ‘

“นี่คือทะเบียนสมรสที่น่าดึงดูดมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย! เผยเผยกับซีอีโอซ่งหน้าตาดีสุดๆ!! ลูกพวกคุณก็ต้องหน้าตาดีสุดๆ!! ใช่แล้ว ในเมื่อตอนนี้เร่งพวกคุณเรื่องแต่งงานไม่ได้แล้ว ฉันเร่งพวกคุณเรื่องลูกละกัน (ด่ากราด)”

“เผยอิงกับซ่งหนานชวน พวกแฟนคลับซาบซึ้งจริงๆ qaq มันไม่ง่ายเลยสำหรับเผยเผยกับซีอีโอซ่ง ขอให้คุณมีอนาคตที่ยาวไกล qaq”

“ไหนๆ เหล่าฝูงคนที่บอกว่าซ่งหนานชวนจะไม่มีวันแต่งงานกับเผยอิง ไปไหนแล้วล่ะ รีบออกมาเร้ว (แคะขี้มูก)”

“อาหารหมาชามเบ้อเริ่มมาตั้งอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย ?! ฉันเองก็อยากแต่งมั่ง เอ๊ะ แต่เหมือนว่าฉันจะไม่มีแฟนสักคน (อ้อนวอน)”

“ฉากการฆาตกรรมเหล่าหมาครั้งยิ่งใหญ่…ล้มตึง.jpg”

“ยินดีด้วยนะ เผยเผยกับซีอีโอซ่ง! ในที่สุดความสัมพันธ์นี้ก็ถูกต้องตามหลักนิตินัยแล้ว (หัวเราะเจ้าเล่ห์)”

“พวกเขาแต่งงานกันจริงๆ ด้วย ซีอีโอซ่งนี่บ้าคนงามจริงๆ (ยกย่อง) ปูเสื่อรอว่าจะรอดกันไปนานแค่ไหน~”

“ทำไมข่าวแบบนี้ถึงมีแต่คอมเมนท์แปลกๆ ล่ะ รีบหลีกๆ ไปซะ อย่าให้ฉันต้องแช่งนะ (ยิ้ม)”

“เหล่าแอนตี้แฟนจ๋า มาม๊ะๆ แฟนคลับเผยของฉันนี่มีเป็นล้านแล้วน้า ไม่กลัวพวกเธอหร๊อกกกกกก!”

เว่ยป๋อของเผยอิงนั้นท่วมท้นไปด้วยความตื่นเต้น และแน่นอนว่าเหล่าสารพัดสื่อย่อมไม่อยู่เฉยๆ แค่ครึ่งชั่วโมงสกู๊ปข่าวก็หลั่งไหลออกมาเรื่อยๆ ที่ละข่าวๆ

“ตอนจบ! เผยอิงและซ่งหนานชวนมาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว พวกเขาจดทะเบียนสมรสกันวันนี้!”

ความเห็นภายใต้การพาดหัวข่าวนี้นั้นค่อนข้างเป็นไปในทางบวก

“ไม่ นี่ไม่ใช่ตอนจบนะ ฉันยังอยากอ่านตอนพิเศษอยู่เลย! ไหนล่ะ บทท้องกับเหล่าลูกๆ ล่ะ”

“คุณจะไม่ตามข่าวพิธีแต่งงานเหรอไง ฉันอยากเห็นงานแต่งเผยของฉันกับซีอีโอซ่งอยู่นะ! รีบไปสิ (ด่ากราด)”

“คุณปาปารัสซี่คะ ศักดิ์ศรีของคุณไปไหนแล้วล่ะ?! เจ้าตัวน่ะเปิดตัวเรื่องแต่งงานกันเองแบบนี้ พวกเราจะมีปาปารัสซี่ไว้ทำไมเหรอ”

ซ่งหนานชวนไถเว่ยป๋อสักพัก และก็ล๊อคอินเข้า WeChat เพื่อลงโพสแรกในกลุ่มเพื่อน

[ชวน] (รูป)

กลุ่มเพื่อนของซ่งหนานชวนนั้นมีทั้งเหล่าญาติๆ และคู่ค้าทางธุรกิจ ส่วนใหญ่พวกเขามักจะไม่ค่อยโพสอะไรกันเท่าไหร่ แต่พอข่าวนี้ถูกส่งออกไป ทุกคนก็ลุกฮือ มีหลายคนโทรมาแสดงความยินดี และแล้วก็มาถึงเสียงคำรามของพี่สอง

[พี่สอง] เฮ้ย นายแต่งงานจริงด้วย!!! นี่พ่อกับแม่รู้เปล่า?!”

[ซ่งหนานชวน] ต้องรู้สิ ไม่งั้นผมจะไปเอาทะเบียนบ้านมาได้ไง

[พี่สอง] งั้นฉันก็เป็นคนสุดท้ายที่รู้สิ?

[ซ่งหนานชวน] ใช่แล้วครับ ต้องขอบคุณการคิดค้นกลุ่มเพื่อนเลยนะ ไม่งั้นพี่อาจจะไม่รู้จนกระทั่งวันแต่งเลยก็ได้

[พี่สอง] เราขาดกันตั้งแต่วันนี้ (อ้อนวอน)

[พ่อ] ถ้านายจัดการเรื่องเอกสารเสร็จแล้วก็รีบกลับไปทำงานซะ มีเวลามาเล่นกลุ่มเพื่อนด้วยเหรอไง?

……

หลังจากคุณซ่งโพสแล้ว ทั้งกลุ่มก็เงียบกริบ

เผยอิงไม่เห็นการสนทนาระหว่างพี่น้องตระกูลซ่งและพ่อของพวกเขา แต่ก็เห็นโพสของซ่งหนานชวนเข้าอย่างบังเอิญ ซึ่งทำเอาเธอแปลกใจไม่น้อย

เธอจ้องรูปทะเบียนสมรส และก็ทำเหมือนที่เขาชอบทำ คือกดไลค์รูปเงียบๆ

ชวนชวนเองก็รู้วิธีใช้กลุ่มเพื่อนนี่นา ไม่ใช่แค่กดไลค์เป็นอย่างเดียวอย่างที่เธอคิด

และแล้วเดือนมีนาคมก็มาถึง ทั้งเมืองเต็มไปด้วยดอกท้อที่เบ่งบาน

เผยอิงยุ่งกับการเตรียมงานแต่งตลอดทั้งเดือน วันมงคลที่คุณแม่เผยเลือกมาเป็นวันแต่งงานคือวันที่ 7 เมษายน

ขบวนงานแต่นั้นหยุดลงที่แรกคือประเทศเยอรมัน ซ่งหนานชวนเจอนักออกแบบชุดแต่งงานที่นี่เพื่อให้ออกแบบชุดให้เป็นการเฉพาะ และเผยอิงก็ต้องบินไปเยอรมันเพื่อลองชุดอยู่บ่อยๆ ซึ่งผ่านการปรับแต่งแก้ไขนับไม่ถ้วนจนกว่าซ่งหนานชวนจะให้ผ่าน

ใช่แล้ว ตอนซ่งหนานชวนให้ผ่านนั้นแหละ สำหรับเผยอิง… เธอพอใจตั้งแต่เวอร์ชั่นแรกแล้ว! เธอไม่อยากบินไม่รู้กี่รอบสำหรับชุดแต่งงานชุดเดียวหรอกนะ!

ถึงอย่างนั้น แต่ชุดเวอร์ชั่นสุดท้ายนั้นสวยกว่าชุดเวอร์ชั่นแรกมากจริงๆ พอเผยอิงลองสวม เธอก็ถ่ายรูปมาให้อาหารหมาๆ บนเว่ยป๋อ

ซึ่งตลอดทั้งเดือนนั้น เว่ยป๋อของเธอไม่ต่างอะไรกับโรงฆ่าหมาแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าแฟนคลับเธอจะร้องไห้งอแงเรื่องการทรมานหมาของเธอ แต่ก็เรียกร้องขอรูปเพิ่มตลอด เป็นฝูงชนที่เข้าใจยากทีเดียว

และหลังจากทุกสิ่งถูกเตรียมไว้แล้ว วันที่ 6 เมษายน ก็มาถึง เป็นวันก่อนวันงานใหญ่ พวกเขาจะซ้อมใหญ่กัน

ปาร์ตี้วันซ้อมนั้นย่อมมีเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่ไม่ได้มีงานอะไรใหญ่โต แค่มีพี่สองเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว และเหรินซานซานเป็นเพื่อนเจ้าสาว

ถึงจะไม่มีดาราต่อแถวกันเข้างาน แต่เผยอิงนั้นก็มีความสุขมากจริงๆ

ได้จัดงานแต่งในปราสาทแสนสวยแบบนี้ ย่อมทำให้หัวใจเด็กสาวของผู้หญิงทุกคนนั้นพองฟูจนระเบิด

ประตูหนักที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์นั้นค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ หลังจากแสงตะวันสาดส่อง ซ่งหนานชวนก็ค่อยๆก้าวมายืนตรงหน้าเธอ คลี่ยิ้มขณะที่เขายื่นมือซ้ายมาให้เธอ

เผยอิงกุมมือเขาไว้ขณะที่ เด็กหญิงโปรยดอกไม้เริ่มทำหน้าที่

อาจจะเป็นเพราะพรมนั้นนุ่มเกินไป แต่เผยอิงนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเบาเหมือนขนนก ราวกับกำลังเดินอยู่บนปุยเมฆ เดินไปได้ครึ่งทางก็หันไปถามซ่งหนานชวน “คุณคิดว่าบาทหลวงจะถามเราว่าไงบ้างคะ”

ซ่งหนานชวนตอบ “แน่นอนว่าต้องถามว่า เธอยินดีจะแต่งงานกับฉันหรือเปล่าน่ะสิ”

“อ้อ เขาจะไม่ถามใช่ไหมคะว่าฉันตกหลุมรักคุณได้ไง”

“…ฉันไม่คิดว่าเขาจะสนใจเรื่องซุบซิบแบบนั้นหรอกนะ ซ่งหนานชวนหันมามองเผยอิง “แต่ฉันสงสัยอยู่นะ เธอตกหลุมรักฉันได้ไง”

เผยอิงตอบ “เพราะว่าฉันตาบอดละมั้ง”

ซ่งหนานชวน “….”

ต้องขอบคุณบาทหลวงแล้วล่ะที่ไม่ถามอะไรแบบนั้น

เขาหัวเราะ กระเถิบเข้าไปชิดเผยอิง ก่อนกระซิบข้างหู “งั้นเธอคงต้องตาบอดไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ”

 

Translator Talk:
นิยายเรื่องนี้ก็จบลงเท่านี้นะคะ

ที่จริงเหลือตอนพิเศษอีก 4 ตอน แต่ไม่มีเวลาแปลค่ะ

ถ้ามีโอกาสอาจจะเอามาลงนะคะ

 

ทั้งนี้จะพยายามแปลรักสี่ฤดูให้จบเป็นเรื่องถัดไปค่ะ

งานแปลเรื่องอื่นๆ อาจจะไม่ได้แปลต่อนะคะ เพราะงานประจำคือยุ่งมากกกกกกกกกกกกกก ก.ล้านตัวค่ะ

เสาร์อาทิตย์ก็หมดสภาพ และแต่ละเรื่องของนักเขียนเรื่องนี้คือ 60 ตอนอัพทั้งนั้นเลยค่ะ และคนเขียนเรื่องนี้คือตัวละครใช้คุ้มมากค่ะ

เช่น

  1. คู่ของเฉียวอี้เฉิน โปรดิวเซอร์ปากตะไกร คนที่ทำเพลงให้เผยอิงนั่นแหละ กับติ่งเมิ่ง ที่เป็นเพื่อนสมัยมัธยมค่ะ (ท่วงทำนองแห่งรัก)
  2. คู่ของอาจารย์ซิงซิน คนแต่งเรื่อง “นักแสดง” กับ บ.ก. สาว (รักนี้ดุจนิยาย)
  3. คู่ของ โม่เจิ้น พระเอกเรื่อง “นักแสดง” กับ ผู้ช่วยสาวสวย (คุณผีที่รัก) เรื่องนี้เราชอบมว้ากกกกกกกกกกกก
  4. คู่ของ นักเขียนการ์ตูนสาว เจ้าของเรื่อง “แสงสาดส่องบนเสื้อผ้าแห่งสายรุ้ง” (LSRR) กับนายห้างหนุ่มเสียงเพราะ (สายธารแห่งรัก) ชอบมว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอีกเรื่อง
  5. คู่รักคู่กัด คุณครูสาว กับนักคณิตศาสตร์ (การหย่าร้างนั้นเป็นเรื่องธรรมชาติ)
  6. และเรื่องอื่นๆ